رئیس‌ محترم جمهور و رئیس شورای عالی فضای مجازی

دبیر محترم شورای عالی امنیت ملی

وزیر محترم ارتباطات

سلام؛

ما شهروندان ایران، با مشاهده و بررسی سندی که در شهریور ۱۴۰۴ در فضای مجازی منتشر شده و به «تیم تحقیقاتی دکتر رسول جلیلی – گروه فنی امن افزار گستر شریف» نسبت داده شده است، عمیقاً نگران و خشمگینیم.

دوگانگی تکان‌دهنده: تکذیب علنی، اما اجرای خفا

از یک سو، وزیر ارتباطات و وزارت ارتباطات در مصاحبه‌ها و نشست‌های متعدد، بارها وجود «اینترنت طبقاتی» را تکذیب کرده و به مردم وعده داده‌اند که دسترسی عادلانه به اینترنت حفظ می‌شود.

اما از سوی دیگر، اپراتورها عملاً پیامک «اینترنت پرو» و «اینترنت طبقاتی» را به صاحبان کسب‌وکار، اساتید دانشگاه، دانشجویان خاص و اقشار ویژه می‌فروشند – و خبری از عموم مردم نیست.

انگار این طرح، برخلاف تکذیب‌ها و وعده‌های دولت، در خفا اجرا می‌شود و زندگی میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این سند چه می‌گوید؟

این سند با عنوان «گزارش فنی کلیدهای حیاتی در طراحی و اجرای سانسور هوشمند و پایدار اینترنت – پیشنهاد مدل گشایش مرحله‌ای کنترل‌شده» نقشه‌ی دقیق خفه‌کردن کامل اینترنت بین‌الملل ایران را ارائه می‌دهد.

جزئیات وحشتناک سند:

۱. مسدودسازی کامل پروتکل‌های پایه اینترنت: UDP، IPv۶، ICMP، DoH، DoT – همه به سمت خارج مسدود می‌شوند.

۲. محدودیت ارسال فایل در پیام‌رسان‌های داخلی به حداکثر ۵ مگابایت – عملاً نابودی هرگونه تبادل فایل حرفه‌ای (کد، فیلم، نرم‌افزار).

۳. وایت‌لیست شدیداً محدود و طبقاتی: دسترسی به اینترنت خارجی فقط برای سایت‌های «حیاتی» (ایمیل و جستجوی پایه) – و گشایش ابتدا فقط برای اپراتورهای همراه، سپس شاید برای ثابت.

۴. دسترسی به هوش مصنوعی فقط برای کاربران «احراز هویت شده با IP ثابت» – یعنی قشر خاص، نه عموم مردم.

۵.DPI نسل سوم با signature‌های رفتاری که ترافیک را بر اساس الگوی handshake، آنتروپی و اندازه بسته شناسایی می‌کند – هدف: کاهش نشت ترافیک غیرمجاز تا ۹۷ درصد.

۶. سناریوی «حالت بحران»: در شرایط بحران (مثل اعتراضات یا فشار خارجی)، تمام مراحل گشایش تعلیق می‌شود. ارسال فایل متوقف، دسترسی به سایت‌های حیاتی فقط به ایمیل محدود می‌شود.

۷. الزام ۱۰۰ درصدی CDN ملی: همه سایت‌ها و خدمات ایرانی باید پشت شبکه توزیع محتوای ملی باشند – عملاً خروج ترافیک داخلی از خارج غیرممکن می‌شود.

این طرح که با جزئیات فنی وحشتناکی تدوین شده، نه تنها راهکاری برای مدیریت هوشمندانه اینترنت نیست، بلکه نقشه‌ی دقیق خفه کردن نفس‌های دیجیتال یک ملت در شرایط سخت تحریم است.

در این طرح، اثری از معیشت مردم، حق کار، حق آموزش، حق ارتباط و حق دسترسی به جهان دیده نمی‌شود. گویی نویسندگان آن فراموش کرده‌اند که ایران فقط جغرافیا نیست؛ ایران میلیون‌ها انسان زنده است که بسیاری از آنها تنها راه بقایشان همان «اینترنت بین‌الملل» است.

اگر این طرح اجرا شود، چه کسانی قربانی می‌شوند؟

۱. معلولان و بیماران خاصی که از طریق اینستاگرام، ترید آنلاین یا فروش محصولات دست‌ساز خود در فضای مجازی امرار معاش می‌کنند. برای آنها، بیرون رفتن و کار فیزیکی ممکن نیست. اینترنت تنها عصای زندگی آنهاست.

۲. صدها هزار فریلنسر، برنامه‌نویس، طراح، تولیدکننده محتوا و مترجم که با پلتفرم‌های خارجی ارزآوری می‌کنند. با این طرح، نه ارزی وارد می‌شود و نه نانی سر سفره می‌رود.

۳. کسب‌وکارهای خانگی (غذا، پوشاک، صنایع دستی، لوازم تحریر و...) که تبلیغ و فروششان فقط از طریق اینترنت ممکن است. با قطع ارتباط جهانی، این کسب‌وکارها یک‌شبه تعطیل می‌شوند.

۴. موبایل‌فروشان، لپ‌تاپ‌فروشان، فروشندگان لوازم دیجیتال و تعمیرکاران – چه کسی فکر می‌کرد یک «طرح فیلترینگ» مستقیماً شغل یک موبایل‌فروش در یک شهر کوچک را نابود کند؟ اما این واقعیت است. وقتی نتوانی واردات کنی، استعلام بگیری، آپدیت firmware بدهی یا قطعه یدکی سفارش دهی، شغلت تمام است.

۵. ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت (مخابرات، فیبر نوری، شرکت‌های اینترنتی) – وقتی مردم دیگر نتوانند از اینترنت بین‌الملل استفاده کنند، تقاضا برای پهنای باند و خدمات حرفه‌ای به صفر می‌رسد. هزاران نفر بیکار می‌شوند.

۶. هنرمندان ناشناخته، موزیسین‌ها، فیلمسازان مستقل – فضای مجازی تنها ویترین رایگان و جهانی آنهاست. با بسته شدن این فضا، استعدادهای بی‌شماری هرگز دیده نمی‌شوند.

هزینه‌هایی که از قلم افتاده: فقط ۴۷ روز قطعی در زمان جنگ = ۱.۸ میلیارد دلار ضرر

طبق آمارهای منتشرشده، تنها در مدت ۴۷ روز قطعی اخیر، ۱.۸ میلیارد دلار به اقتصاد ایران ضربه خورد. حالا تصور کنید این طرح به شکل دائمی یا فصلی اجرا شود. سالانه ده‌ها میلیارد دلار ضرر فقط از بخش دیجیتال. در شرایطی که تحریم‌های نفتی فشار می‌آورد، خودمان خودتحریمی دیجیتال را هم به آن اضافه می‌کنیم؟

ما حق انتخاب نداریم؟ واقعاً می‌خواهید بگویید از کدام گوشی استفاده کنیم؟

در شرایط فعلی تحریم، بیش از ۹۵٪ مردم ایران از گوشی‌های آیفون، سامسونگ، شیائومی و سایر برندهای معروف استفاده می‌کنند که همگی به سرویس‌های گوگل و اپل وابسته هستند. این گوشی‌ها برای آپدیت امنیتی، فعال‌سازی اولیه، نصب برنامه و حتی تماس اضطراری به اینترنت بین‌الملل نیاز دارند.

هیچ کس حق ندارد به مردم بگوید «از گوشی بی‌کیفیت چینی یا هوآوی بدون گوگل استفاده کنید».

هیچ کس حق ندارد بگوید «لپ‌تاپ مک‌بوک یا دل یا لنوو برای برنامه‌نویسی نیاز نداری».

هیچ کس حق ندارد بگوید «برای تولید محتوا به میکروفون و وبکم حرفه‌ای نیاز نداری».

اینها ابزار کار میلیون‌ها انسان هستند، نه کالای لوکس. محدود کردن دسترسی به آنها یعنی محدود کردن حق کار و زندگی.

عاقبت انزوا: کره شمالیِ خاورمیانه؟

اجرای این طرح به معنی عقب‌ماندگی تکنولوژیک، نابودی اقتصاد دیجیتال، فرار سرمایه‌های انسانی (مهاجرت نخبگان) و نزدیک شدن به وضعیت کشورهای بسته و فقیر از نظر ارتباطات مانند کره شمالی است.

کره شمالی امروز یکی از فقیرترین و منزوی‌ترین کشورهای جهان است. آیا این آینده‌ای است که برای ایران می‌خواهیم؟ نسلی که با اینترنت متولد شده و بزرگ شده، تن به انزوای دیجیتال نخواهد داد.

مطالبات ما:

۱. برکناری فوری رسول جلیلی و تیم تحقیقاتی او از هرگونه مسئولیت در حوزه سیاست‌گذاری فضای مجازی کشور، زیرا طرح ارائه‌شده توسط ایشان نادیده‌گیرنده‌ی آشکار معیشت و حقوق شهروندی است.

۲. توقف فوری هرگونه اقدام عملیاتی مبتنی بر این طرح و عدم تصویب آن در شورای عالی فضای مجازی.

۳. تدوین سند جامع امنیت و توسعه دیجیتال که در آن «حق دسترسی به اینترنت بین‌الملل»، «حق کار و کسب‌وکار آنلاین» و «حق آموزش و ارتباط» به عنوان حقوق پایه‌ی شهروندی دیده شود.

۴. ممنوعیت هرگونه محدودسازی هدفمند برای قشرهای آسیب‌پذیر (معلولان، بیماران، فریلنسرها، کسب‌وکارهای خرد).

۵. تأمین زیرساخت واردات قانونی و به‌صرفه تجهیزات دیجیتال (گوشی، لپ‌تاپ، قطعات یدکی) بدون وابستگی به واسطه‌های غیررسمی و قاچاق.

۶.افزایش کیفیت پهنای باند و ارائه اینترنت بین‌الملل با کیفیت به همه مردم ایران نه فقط اقشار خاص

۷.شفافیت کامل در مورد «اینترنت پرو» و «اینترنت طبقاتی» که اپراتورها به اقشار خاص می‌فروشند – چرا عموم مردم از آن بی‌بهره‌اند؟

ما با هم می‌ایستیم.

ما نمی‌گوییم امنیت مهم نیست. می‌گوییم امنیت بدون نان، بدون کار، بدون امید، امنیتی دروغین است.

ما نمی‌گوییم حاکمیت قانون مهم نیست. می‌گوییم قانونی که زندگی میلیون‌ها انسان را نادیده بگیرد، قانون نیست، ظلم است.

ما شهروندان ایران، از هر قشر و هر دیدگاهی، امروز دست در دست هم می‌دهیم تا صدایمان را به گوش مسئولان برسانیم. طرح رسول جلیلی، طرح خفه کردن ایران است. اجازه نمی‌دهیم.

ما امضا می‌کنیم، مطالبه می‌کنیم، ساکت نمی‌مانیم.