به نام خدا

ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

جناب آقای دکتر پزشکیان،

امروز، جامعه ایثارگری ایران، خانواده‌های معظم شهدا، رزمندگان سرافراز و جانبازان گرانقدر، در شرایطی خطیر و حساس قرار گرفته‌اند. وظیفه قانونی، شرعی و انسانی نظام اسلامی، پاسداشت و تأمین امنیت معیشتی، درمانی و حفظ کرامت کسانی است که هستی خود را در طبق اخلاص نهادند تا این آب و خاک و این نظام مقدس باقی بماند. اما متأسفانه، سال‌هاست که صدای استغاثه این عزیزان در لابه‌لای وعده‌های تکراری و بی‌عملی‌ها گم شده و کارد به استخوان رسیده است. این نه یک شعار، بلکه فریاد واقعی ملتی است که شالوده اقتدار و عزت آن، مرهون فداکاری‌های همین قشر است.

شما با شعار عدالت، شنیدن صدای مردم و پرهیز از ناکارآمدی به میدان آمدید. جامعه ایثارگری، از جمله رزمندگان و ایثارگران و بسیاری دیگر، در انتخابات ریاست‌جمهوری به امید تحقق این شعارها و اصلاح رویه‌های غلط گذشته، به شما رأی اعتماد دادند. حافظه تاریخی جامعه ایثارگری فراموش نمی‌کند که جنابعالی در مناظرات انتخاباتی، عملکرد مدیریت پیشین بنیاد شهید و امور ایثارگران را به شدت مورد نقد قرار دادید و خطاب به آقای قاضی‌زاده هاشمی، مدیریت ایشان را ناکارآمد خواندید و اذعان داشتید که "همه جانبازان از شما ناراضی هستند که همین‌طور هم بود".

امروز، پس از گذشت مدتی از آغاز به کار دولت جنابعالی، ما از شما می‌پرسیم: چه تفاوتی میان آن وضعیتِ مورد نقد شما و شرایط امروز وجود دارد؟ آیا قرار بود با تغییر نام‌ها، بحران حل شود؟ آیا هدف، صرفاً جایگزینی مدیران ناکارآمد قبلی با مدیرانی بود که نه‌تنها توان حل بحران را ندارند، بلکه با انفعال و بی‌عملی، بر حجم نارضایتی‌ها می‌افزایند؟

متأسفانه، شاهد آن هستیم که ریاست فعلی بنیاد شهید و امور ایثارگران، جناب آقای دکتر موسوی، علیرغم توانمندی‌های فردی در حوزه تخصص خود (پزشکی و جراحی)، از نظر اینجانبان، فاقد برنامه روشن، اراده مؤثر و حتی فرصت کافی برای مدیریت این نهاد عظیم و رسیدگی به امور جامعه ایثارگری هستند. عدم حضور مؤثر ایشان در دفاع از حقوق ایثارگران، سکوت در برابر بحران‌های معیشتی و درمانی، و مشغولیت ایشان به امور شخصی و حرفه‌ای خود، در عمل به معنای نادیده گرفتن شأن و کرامت کسانی است که سال‌ها برای این آب و خاک ایستادگی کرده‌اند.

تحلیل چالش‌های کلیدی و انباشت نارضایتی‌ها

۱- بحران معیشتی و تبعیض در فشار اقتصادی: در حالی که برای توجیه فشارهای اقتصادی بر مردم، از تورم سخن به میان می‌آید، پرسش اساسی و دردآور این است: چرا این فشار فقط بر دوش ایثارگران و رزمندگان کم‌بضاعت سنگینی می‌کند؟ چگونه ممکن است عده‌ای با دریافتی‌های نجومی و میلیاردی زندگی کنند، در حالی که ایثارگرانی که ستون‌های این کشور بوده‌اند، با دریافتی‌های اندک (معمولاً بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون تومان یا کمتر) زیر بار تورم و گرانی له می‌شوند؟ این نه عدالت است و نه وفاداری به آرمان‌هایی که برای آن‌ها خون داده شده است. اگر قرار است مردم در فشار تورم سهیم باشند، عدالت اقتضا می‌کند که همه در این فشار به طور متناسب مشارکت داشته باشند، نه اینکه بار اصلی آن فقط بر دوش ضعیف‌ترین و مظلوم‌ترین اقشار جامعه، یعنی ایثارگران و رزمندگان کم‌بضاعت بیفتد.

۲- مشکلات درمانی و حقوقی: قوانین حمایتی مصوب مجلس شورای اسلامی، علی‌رغم تأکیدات فراوان، به درستی اجرا نمی‌شوند. موانع بوروکراتیک، عدم تخصیص بودجه کافی و گاهی نگاه سلیقه‌ای، دسترسی ایثارگران به خدمات درمانی تخصصی، تأمین دارو و اجرای کامل حقوق قانونی‌شان را با دشواری‌های جدی مواجه کرده است.

۳- فقدان سیاست‌های پایدار معیشتی: امروز بیش از هر زمان دیگری، جامعه ایثارگران به معیشت ثابت، پایدار و مستمر نیازمند است. کمک‌های مقطعی، وعده‌های موقت، نامه‌نگاری‌های بی‌نتیجه و صدقه‌ای به نام کمک معیشت دیگر پاسخگوی نیازهای این قشر نیست. آنچه مورد نیاز است، یک سیاست مشخص، پایدار و قابل اجرا برای حفظ کرامت معیشتی این قشر، منطبق با تورم واقعی و خط فقر است.

مطالبات شفاف، فوری و عملیاتی کارزار

ما، جمعی از ایثارگران، رزمندگان و خانواده‌های این سرزمین، که صاحبان اصلی این نظام و این آب و خاک هستیم، مطالبات روشن و فوری خود را از ریاست محترم جمهوری اعلام می‌داریم:

۱- اصلاح فوری ساختار مدیریتی بنیاد شهید و امور ایثارگران: برکناری فوری ریاست فعلی بنیاد شهید و امور ایثارگران و جایگزینی با مدیری توانمند، دلسوز، متعهد، پاسخگو و با برنامه مدون که سابقه خدمت صادقانه به جامعه ایثارگری را در کارنامه خود داشته باشد. انتصاب افرادی در سطوح مختلف مدیریتی بنیاد که دغدغه اصلی‌شان حل مشکلات ایثارگران باشد، نه صرفاً تصدی یک میز و صندلی.

۲- ایجاد سازوکار عادلانه و پایدار برای حمایت معیشتی: تدوین و اجرای طرح جامع حمایت معیشتی برای رزمندگان و ایثارگران فاقد درآمد ثابت یا دارای درآمد ناکافی. این طرح باید مبتنی بر شاخص‌های واقعی تورم، خط فقر و حداقل معیشت خانوار باشد و به صورت مستمر و پایدار اجرا گردد. پایان دادن به نگاه صدقه‌گونه به معیشت ایثارگران و تبدیل آن به یک حق قانونی و مسلم.

۳- اجرای عدالت در فشارهای اقتصادی و توزیع عادلانه بار تورم: بازنگری اساسی در نحوه اجرای قوانین حمایتی و اطمینان از اجرای کامل و عادلانه آن‌ها. حذف تبعیض در نحوه مواجهه با فشارهای اقتصادی و تضمین اینکه ایثارگران، به عنوان ستون‌های نظام، بار مضاعفی را نسبت به سایر اقشار جامعه متحمل نشوند.

۴- توجه عملی و نه شعاری به مشکلات درمانی، حقوقی و رفاهی: تشکیل فوری کارگروه‌های تخصصی با حضور نمایندگان واقعی ایثارگران (نه افراد منصوب) برای بررسی ریشه‌ای و حل مشکلات درمانی (از جمله دسترسی به خدمات تخصصی، تأمین دارو و تعرفه‌های درمانی)، حقوقی (رفع موانع قانونی و اجرایی) و رفاهی (مسکن، اشتغال، تحصیل و...). تخصیص بودجه کافی و نظارت مستمر بر اجرای صحیح برنامه‌ها در این حوزه‌ها.

ما ایثارگران، رزمندگان و خانواده‌های این سرزمین، نه امتیاز ویژه‌ای می‌خواهیم و نه انتظاری فراتر از عدالت داریم؛ ما فقط عدل می‌خواهیم. اگر قرار است تورم بر زندگی مردم سایه بیندازد، این سایه نباید تنها بر سر ما سنگینی کند.

صبر انقلابی ایثارگران حدی دارد. وقتی راه‌های قانونی، دسترسی به شنیده شدن و پاسخگویی مسدود می‌شود، ما ناچار خواهیم بود صدای اعتراض خود را از پشت درب‌های بسته به میادین اصلی شهر و عرصه عمومی ببریم.

مسئولیت مستقیم و تامه هرگونه تبعات امنیتی، اجتماعی، افزایش نارضایتی‌های عمومی، مستقیماً بر عهده شخص جنابعالی و تیم کم‌توجه شما خواهد بود. ما بیگانه نیستیم؛ ما اصل مردم و ایران و حتی نظام هستیم. اما وقتی کارد به استخوان رسیده است، سکوت جایز نیست.

ما خواهان تغییر فوری و بنیادین در رویکرد و عملکرد دولت در قبال جامعه ایثارگری هستیم. فرصت برای اصلاح رویه‌های گذشته اندک است.

بیایید صدای دادخواهی ایثارگران را بشنویم و پیش از آنکه دیر شود، عدالت را برای آنان که برای عدالت جنگیدند، برقرار سازیم.

با احترام و امید به تحقق عدالت.