ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
ریاست محترم مجلس شورای اسلامی
ریاست محترم قوه قضائیه
ریاست محترم بنیاد شهید و امور ایثارگران
درخواست اجرای کامل قوانین ایثارگری و رفع تبعیض نسبت به جانبازان حالت اشتغال و از کار افتادگی تبصره (۱)
با سلام و احترام،
ما جمعی از جانبازان حالت اشتغال و ازکارافتادگی تبصره (۱) و خانوادههای آنان، این کارزار را برای مطالبه اجرای کامل قوانین مصوب کشور و رفع تبعیضهای چند دهه گذشته راهاندازی کردهایم.
بیش از سی سال از تصویب قانون حالت اشتغال در سال ۱۳۷۲ میگذرد؛ قانونی که با هدف حمایت از جانبازانی تصویب شد که به دلیل مجروحیت و ازکارافتادگی، امکان اشتغال عادی را از دست دادهاند. با این حال، از همان سالهای نخست، اجرای این قانون بهصورت ناقص، محدود و همراه با تفسیرهای مختلف انجام شده و بسیاری از حقوق قانونی مشمولان آن بهطور کامل محقق نشده است.
در سال ۱۳۹۱ نیز قانون جامع خدماترسانی به ایثارگران به تصویب رسید تا بخشی از مشکلات و نابرابریهای موجود برطرف شود. اما متأسفانه در بخشهای مختلف این قانون، از جانبازان حالت اشتغال و ازکارافتادگی تبصره (۱) بهصراحت نام برده نشد و همین موضوع در سالهای بعد، به مبنایی برای محرومیت، محدودیت و تفسیرهای سلیقهای در پرداخت حقوق و مزایای قانونی این قشر تبدیل شد.
امروز پس از گذشت دههها، بسیاری از جانبازان حالت اشتغال همچنان بخشی از حقوق و مزایایی را که سایر گروههای مشابه دریافت میکنند، دریافت نمیکنند یا بهصورت ناقص دریافت مینمایند؛ در حالی که فلسفه تصویب قوانین ایثارگری، حمایت از کسانی بوده است که سلامت، توان جسمی و آرامش زندگی خود را در راه انقلاب اسلامی، دفاع از کشور و حفظ امنیت مردم فدا کردهاند.
در تمام این سالها، جامعه جانبازان حالت اشتغال از تمامی مسیرهای قانونی استفاده کرده است؛ شکایت به دفتر مقام معظم رهبری، شکایت در دیوان عدالت اداری، مراجعه به کمیسیون اصل ۹۰ مجلس شورای اسلامی، کمیسیون ماده ۱۶، سازمان بازرسی کل کشور، مرکز پژوهشهای مجلس و سایر مراجع مسئول گرفته تا مکاتبه با عالیترین نهادهای کشور؛ اما متأسفانه مشکل اصلی همچنان پابرجاست و اجرای کامل قانون همچنان به تعویق افتاده است.
سؤال ما از مسئولان کشور روشن است:
چگونه ممکن است قانونی بیش از سه دهه لازمالاجرا باشد اما حقوق قانونی مشمولان آن همچنان بهطور کامل اجرا نشود؟
چرا هرگاه نوبت به اجرای حقوق جانبازان حالت اشتغال میرسد، بهانههایی همچون بار مالی، کمبود اعتبار یا تفسیرهای محدودکننده مطرح میشود؟
چرا جانبازانی که به دلیل مجروحیت و ازکارافتادگی از چرخه عادی اشتغال خارج شدهاند، باید برای دریافت حقوق قانونی خود سالها پیگیری و دوندگی کنند؟
ما تأکید میکنیم که مطالبه ما نه سیاسی است و نه جناحی.
ما امتیاز ویژه نمیخواهیم.
ما فقط اجرای قانون را میخواهیم.
بر این اساس، مطالبات ما عبارتاند از:
۱. اجرای کامل و بدون تبعیض قانون حالت اشتغال مصوب سال ۱۳۷۲ برای تمامی مشمولان.
۲. رفع خلأها، ابهامات و تبعیضهای ایجادشده نسبت به جانبازان حالت اشتغال و ازکارافتادگی تبصره (۱) در اجرای قانون جامع خدماترسانی به ایثارگران.
۳. پرداخت تمامی معوقات و مطالبات انباشتهشده ناشی از عدم اجرای کامل قوانین در سالهای گذشته.
۴. اعمال کامل همسانسازی، فوقالعادهها، افزایشها و تمامی مزایای قانونی بدون تفسیرهای محدودکننده.
۵. اعلام رسمی و شفاف دلایل عدم اجرای کامل قانون طی بیش از سه دهه گذشته.
۶. بررسی ترک فعلها، قصورها و کوتاهیهای احتمالی مسئولان و مدیران ذیربط.
۷. تشکیل مرجع مستقل، شفاف و بیطرف برای رسیدگی به شکایات ایثارگران خارج از ساختارهای وابسته.
۸. ارائه برنامه زمانبندی مشخص و مکتوب برای اجرای کامل حقوق قانونی جانبازان حالت اشتغال.
ما از سران سه قوه انتظار داریم که به عنوان عالیترین مسئولان اجرایی، قانونگذاری و قضایی کشور، به این مطالبه قانونی ورود کرده و برای پایان دادن به این بیعدالتی مزمن اقدام کنند.
ادامه این وضعیت، علاوه بر تحمیل مشکلات معیشتی و روحی بر جانبازان و خانوادههای آنان، موجب تضعیف اعتماد عمومی به اجرای قانون و عدالت اداری خواهد شد.
ما بار دیگر تأکید میکنیم:
ما ترحم نمیخواهیم؛ حق قانونی خود را میخواهیم.
ما امتیاز نمیخواهیم؛ اجرای قانون را میخواهیم.
قانونی که تصویب شده است، باید به طور کامل اجرا شود.
با احترام
جمعی از جانبازان حالت اشتغال و ازکارافتادگی تبصره (۱)
«۳۴ سال انتظار برای اجرای کامل قانون؛ مطالبه ما فقط اجرای قانون است.»
«این مطالبه سیاسی و جناحی نیست؛ مطالبه اجرای قانون مصوب کشور است.»
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو