بسم الله الرحمن الرحیم
خدا را سپاس میگویم که در کشور ایران، ایران اسلامی به دنیا آمدیم، زیست کردیم و قد کشیدیم. الحمدلله، کشوری که مردمانش به خاطر یکتاپرستی همیشه زبانزد خاص و عام بودند و مایهٔ مباهات؛ سرزمینی که سراسر نور بود که از وجود شهیدانش نشأت گرفته بود و هست.
اما چند صباحی است زیست روزمره در لیوان اسلامی سخت شده و قاب را میفشارد. زنان برهنه؛ مردان برهنهتر؛ و تو گویی در مرکز لسآنجلس و کشورهای غربی ناپاک زندگی میکنی. نمیدانی که زمین را نگاه کنی یا آسمان؛ نمیدانی در ایران اسلامی قدم میزنی یا در غرب وحشی.
چطور شد که در این چند سال، اینقدر افسارگسیخته بساط شهوترانیهای خیابانی پراکنده شده است.
در پارک، در گوشهٔ خیابان، در تاکسی، در مترو، شهوترانها جولان میدهند؛ زیست عمومی جامعه را مخدوش کردهاند؛ امنیت روانی جامعه را بر هم زدهاند و خانوادهٔ عفیف ایرانی را از هم پاشیدهاند.
به کجا چنین شتابان؟
به نظر میآید وقت آن رسیده تا مجلس محترم قوانین زیست عفیفانه را احیا کند و دولت محارم بر اجرای آن از هیچ تلاشی فروگذار ننماید.
قبلاً غرب وحشی مسیر شهوترانی افسارگسیخته را پیموده و ذبح شدن اخلاق، عفت، حیا، دین، خانواده و همهٔ ارزشهای انسانی را به نظاره نشسته است.
آقایان مسئول، برای خدا قیام کنید.
ویژه
بحث و گفتگو