وزیر محترم تعاون، کار و رفاه اجتماعی
«رانندگی برون‌شهری شغلی سخت و پرخطر است؛ زمان اجرای عدالت فرا رسیده است.»
ما امضاکنندگان این کارزار، خواستار بررسی رسمی و شناسایی شغل رانندگان برون‌شهری حمل‌ونقل جاده‌ای کشور به‌عنوان شغل سخت و زیان‌آور و برخورداری رانندگان از حقوق و حمایت‌های قانونی متناسب با شرایط واقعی این حرفه هستیم.
رانندگان برون‌شهری سال‌هاست در سخت‌ترین شرایط، چرخ اقتصاد و تأمین کالا در کشور را به حرکت درمی‌آورند؛ اما ماهیت واقعی شغل آنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
راننده برون‌شهری با ساعات طولانی رانندگی، بیداری‌های شبانه، اختلال در خواب، نشستن طولانی‌مدت، ارتعاشات مستمر خودرو، گرما و سرمای شدید، آلودگی هوا، سروصدا، فشار روانی، خطر دائمی تصادف، شرایط نامناسب جاده‌ها و پایانه‌ها و دوری طولانی از خانواده مواجه است.
او بخش قابل توجهی از عمر خود را در جاده سپری می‌کند؛ جاده‌ای که محل کار، استراحت و گاهی حتی محل زندگی موقت اوست.
این شرایط تنها یک «سختی معمولی» نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از عوامل فرساینده جسمی و روانی است که در صورت استمرار، می‌تواند سلامت و توان کاری راننده را به‌شدت تحت تأثیر قرار دهد.
چرا این کارزار؟
ما معتقدیم تعیین سخت و زیان‌آور بودن یک شغل باید بر اساس شرایط واقعی و عوامل زیان‌آور محیط کار انجام شود، نه صرفاً عنوان شغلی.
بنابراین از وزیر محترم تعاون، کار و رفاه اجتماعی درخواست داریم:
۱. موضوع سخت و زیان‌آور بودن شغل رانندگان برون‌شهری را به‌صورت رسمی و ویژه بررسی کند.
۲. یک کارگروه تخصصی با حضور وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، سازمان تأمین اجتماعی، وزارت راه و شهرسازی، سازمان راهداری، وزارت بهداشت و نمایندگان واقعی رانندگان تشکیل شود.
۳. شرایط واقعی کار رانندگان در جاده، پایانه‌ها، ساعات شبانه و سفرهای طولانی به‌صورت میدانی بررسی شود.
۴. آثار جسمی و روانی رانندگی طولانی‌مدت، اختلال خواب، ارتعاشات، نشستن طولانی، استرس شغلی و خطرات دائمی این حرفه در ارزیابی‌ها لحاظ شود.
۵. پس از انجام بررسی‌های کارشناسی، در صورت احراز شرایط قانونی، شغل رانندگان برون‌شهری در زمره مشاغل سخت و زیان‌آور قرار گیرد و رانندگان از مزایای قانونی آن برخوردار شوند.
این یک مطالبه صنفی نیست؛ یک مطالبه برای عدالت است.
راننده کامیون فقط یک راننده نیست.
او حلقه‌ای اساسی در زنجیره تولید، توزیع و تأمین کالا در کشور است.
وقتی کارخانه، معدن، بندر، کشاورز، فروشگاه و مصرف‌کننده به هم متصل می‌شوند، این راننده است که بار این زنجیره را بر دوش می‌کشد.
اما پرسش اینجاست:
اگر شغلی با این میزان خطر، فرسودگی جسمی، فشار روانی، بی‌خوابی، دوری از خانواده و مسئولیت سنگین همراه است، آیا نباید شرایط واقعی آن در نظام حمایت از نیروی کار دیده شود؟
درخواست ما روشن است:
رانندگان برون‌شهری کشور شغل خود را سخت و زیان‌آور می‌دانند و خواستار بررسی عادلانه، علمی و قانونی این موضوع هستند.
از همه رانندگان، کامیون‌داران، خانواده‌های آنان، تشکل‌های صنفی، فعالان اجتماعی و عموم مردم دعوت می‌کنیم با حمایت از این کارزار، صدای این مطالبه قانونی را به گوش مسئولان برسانند.
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو