مسئولان محترم قوای سهگانه جمهوری اسلامی ایران
خشونت علیه زنان، مسئلهای شخصی یا اختلافی خانوادگی نیست؛ بلکه نقض آشکار حق حیات، امنیت، کرامت انسانی و آزادی فردی است.
زنانی که در محیط خانه مورد خشونت جسمی، روانی، جنسی و اقتصادی قرار میگیرند، نباید برای دریافت حمایت مجبور باشند تا زمان وقوع یک فاجعه صبر کنند.
زنکشی، تهدید به قتل، ضربوجرح، اجبار، حبس خانگی و سایر اشکال خشونت علیه زنان، مسائلی نیستند که بتوان آنها را با عنوان اختلاف خانوادگی نادیده گرفت یا به حریم خصوصی افراد نسبت داد.
ما امضاکنندگان این کارزار، خواستار اقدامات قانونی و اجرایی جدی، شفاف و قابلپیگیری برای مقابله با خشونت علیه زنان هستیم.
مطالبات ما عبارتاند از:
۱. تدوین و تصویب قوانین جامع و بازدارنده برای پیشگیری از خشونت خانگی و مقابله با زنکشی.
۲. ایجاد سازوکارهای فوری و قابلدسترس برای حمایت از زنانی که در معرض خشونت، تهدید یا خطر جانی قرار دارند.
۳. ایجاد و گسترش خانههای امن و مراکز حمایتی با دسترسی آسان و محرمانه برای زنان آسیبدیده.
۴. رسیدگی فوری، مستقل و جدی به گزارشهای خشونت خانگی و تهدید به قتل، بدون توجیه یا تقلیل آنها به اختلافات خانوادگی.
۵. آموزش تخصصی نیروهای انتظامی، قضایی و درمانی برای شناسایی و رسیدگی صحیح به موارد خشونت علیه زنان.
۶. انتشار آمار رسمی، دقیق و شفاف درباره موارد زنکشی و خشونت خانگی و ارائه گزارش عمومی از اقدامات انجامشده برای مقابله با آنها.
۷. تضمین دسترسی قربانیان خشونت به حمایت حقوقی، روانشناختی و اجتماعی، بدون تبعیض و بدون ترس از مجازات یا سرزنش.
امنیت نباید امتیاز باشد و حق زندگی نباید به شرایط خانوادگی، وضعیت تأهل یا رضایت دیگران وابسته باشد.
ما خواستار اقدام عملی هستیم، نه صرفاً ابراز تأسف پس از وقوع هر فاجعه.
هیچ زنی نباید برای زنده ماندن مجبور به تحمل خشونت باشد.

بحث و گفتگو