بسمه تعالی
ریاست محترم مجلس شورای اسلامی
رئیس محترم جمهوری اسلامی ایران
با سلام و احترام
چه بسیارند انسان‌های کوشا، بازنشستگان، زن و مرد، از جوانی تا پیری که حتی یک مترمربع زمین در کشور و وطن را مالک نشده‌اند! این پرسش‌ها مطرح است: آیا حق مالکیت حداقلی از سرزمین وسیع خدا را نداشتند؟ آیا سرزمین در فهرست خدمات و کالاهای عمومی نخواهد گنجید؟ این معضل و ریشهٔ بحران مسکن جامعهٔ انسانی چه زمانی باید حل شود؟
ما امضاکنندگان، با استناد به اصول ۳، ۳۱، ۴۳ و ۴۸ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، مبنی بر رفع تبعیض، تأمین نیازهای اساسی و بهره‌مندی عادلانه از ثروت‌های ملی و کالاهای عمومی، کنترل تورم و حل آسان مشکل مسکن توسط عموم مردم، تقاضا داریم:
پیشنهاد ۱ ـ تعریف سرانهٔ زمین مسکونی: دولت به‌جای تعریف سرانهٔ مسکن، با رعایت سند آمایش سرزمین و تأمین زیرساخت‌ها، برای هر شهروند ایرانی در نوشهرها، ۷۵ مترمربع زمین مسکونی شهری تعریف کند. البته میزان آن با اضافه‌شدن نفرات، به نسبت مناسب افزایش یابد. مثلاً به دو نفر ۱۵۰، به سه نفر ۱۸۰ و... تا ۲۴۰ مترمربع گروهی مشاعی، به‌صورت قطعی واگذار شود.
پیشنهاد ۲ ـ سازوکار اجرایی: سرانهٔ زمین، به‌عنوان حق همگانی، ابتدا به افراد اولویت‌دار (زوج‌های جوان و افراد آمادهٔ ساخت‌وساز جهت اسکان قطعی)، به همگان اختصاص یابد تا بدون احتکار و سفته‌بازی، نوشهرهای زیست‌آسا با سکنهٔ خودمالک بنا شوند و ضمن صیانت از منابع، زمین‌های ممات و لم‌یزرع آباد شوند و تولید، خوداشتغالی و آسایش و تبعات مثبت آن افزایش، و تورم و تبعات منفی ناشی از آن کاهش یابد. قطعاً با استفادهٔ بهینه از نعمت عقل، فناوری روز، سیر تکاملی در جهت حل مشکلات آب و الگوسازی جهانی را سریع‌تر طی خواهد کرد.
امید است تصویب سرانهٔ زمین مسکونی، گامی مؤثر در جهت ریشه‌کنی فقر باشد.
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو