ما هزاران شهروند دارای معلولیت در شهرستان خمینیشهر، پشت درهای بسته ماندهایم.
تصورش برایتان سخت نیست؛ کافی است یک روز خود را جای ما بگذارید. فرض کنید بیماری دارید که باید به درمانگاه برسد، دانشجویی هستید که امتحان دارد، مادری هستید که باید فرزندش را به مدرسه برساند، یا شهروندی ساده که میخواهد برای یک خرید ضروری از خانه خارج شود. اما یک مانع ساده و درعینحال عمیقاً دردناک وجود دارد: حتی یک ون عمومی مناسبسازی شده با بالابر ویلچر در کل این شهر وجود ندارد.
شهر ما با هزاران شهروند دارای معلولیت، حتی یک ون ندارد. حتی یکی.
این یک بیعدالتی شهری، یک تبعیض ساختاری و یک ترک فعل آشکار از سوی نهادهای مسئول است.
قانون چه میگوید؟
بر اساس قانون جامع حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت (مصوب ۱۳۹۶) و آییننامههای اجرایی آن، شهرداریها و سازمانهای متولی حملونقل عمومی موظف هستند شهر و وسایل نقلیه عمومی را برای افراد دارای معلولیت دسترسپذیر کنند. این یک لطف نیست. یک خواسته اضافی نیست. این حق مسلم ماست.
متأسفانه نهتنها این قانون اجرا نشده، بلکه مسئولان شهری ما حتی پاسخگوی پیگیریهای مکررمان هم نیستند. ما را نمیبینند. صدایمان را نمیشنوند. گویی هزاران شهروند، فقط به خاطر نوع ویلچرشان، وجود خارجی ندارند.
خواسته ما روشن است؛ ما نیز انسانیم و خواهان حق شهروندیمان هستیم.
از شما مردم شریف خمینیشهر، از فعالان اجتماعی، از رسانهها و از تمام کسانی که وجدان بیداری دارند، میخواهیم با امضای این کارزار و انتشار آن، صدای ما را به گوش مسئولانی برسانید که گوشهایشان را بستهاند.
موفق شد
بحث و گفتگو