جناب دکتر پزشکیان، ریاست محترم جمهور
جناب دکتر سیمایی صراف، وزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوری
با سلام؛
ما دانشجویان دانشگاههای سراسر کشور، نسبت به جایگزینی «یارانه نقدی مستقیم» به جای «تأمین مستقیم غذا»، مراتب اعتراض کارشناسی خود را اعلام میداریم. این طرح که با گسست کامل از واقعیتهای اقتصادی، زیستی و اجتماعی تدوین شده، زیست دانشجویی را با مخاطرات جدی روبهرو کرده است. محورهای اصلی اعتراض ما به شرح زیر است:
۱. سراب ارقام و تورم: تخصیص ۳۵۰ هزار تومان برای ناهار، ۲۵۰ هزار تومان برای شام و ۱۲۰ هزار تومان برای صبحانه روزانه برای وعدهای که قطعاً در طول چند ماه یا یک سال قرار است تعدیلی قیمتی برای آن صورت نگیرد و با واقعیات جامعه و بازار همخوانی ندارد، به این سمت و سو میرود که تأمین ارزانترین غذا هم با این هزینه دریافتی مستقیم همپوشانی نداشته و عملاً باعث حذف غذا از سفره دانشجو خواهد شد. فلذا این رقم پاسخگوی تورم افسارگسیخته روزانه در کشور نخواهد بود.
۲. فقدان زیرساخت شهری و دانشگاهی: برونسپاری تغذیه دهها هزار دانشجو به رستورانهای اطراف، بدون وجود زیرساخت پذیرایی همزمان، منجر به سرگردانی دانشجویان و اتلاف وقت آموزشی در صفوف طولانی میشود. همچنین رستورانهای منتخبی که در اطراف یا داخل دانشگاه هستند، توانایی خدمات به این حجم از دانشجو را نخواهند داشت و به جای رقابت، شاهد بروز فساد و افزایش تورم عرضه و تقاضا خواهیم شد که خود از علل افزایش تورم در سطح جامعه است.
۳. تعمیق شکاف طبقاتی: با حذف سلف متحدالشکل، دانشگاه به ویترینی از نابرابری تبدیل میشود که در آن، توان مالی تعیینکننده کیفیت تغذیه و سلامت است و دانشجویانی که توانایی مالی ندارند، در زیر بروز این شکاف طبقاتی له خواهند شد.
۴. ابهامات سیستمی و رانت: عدم آمادگی زیرساختهای بانکی، تراکنشی و سکوهای پرداختی، ریسک قطع دسترسی به غذا را افزایش داده و زمینهساز ایجاد بازار سیاه اعتبار و عدم پاسخگویی به نیازهای دانشجویی خواهد بود، بهصورتی که همینک، از نظر زیرساختی برخی از بانکهای بزرگ کشور و سیستم اختصاص پولی دچار مشکلات عدیدهای هستند.
۵. تبعیض جغرافیایی: تعیین مبلغ ثابت برای کل کشور، نادیده گرفتن آگاهانه تفاوت فاحش هزینهها در برخی شهرها نسبت به شهرهای دیگر است (برای مثال دانشجویان دانشگاههای تهران، شهید بهشتی، صنعتی شریف و...)
۶. سلب مسئولیت نظارتی: با خروج سلف از چرخه دانشگاه، حاکمیت از نظارت بر بهداشت استعفا داده و دانشجو را به «مشتری سرگردان» بازار آزاد بدون مرجع تظلمخواهی تبدیل میکند.
۷. دانشجویان سنواتی: محرومیت دانشجویان سنواتی از یارانه تغذیه، برخورد با طولانی شدن تحصیل به مثابه یک «بزهکاری» است که منجر به حذف تدریجی دانشجویان فرودست میشود.
۸. پارادوکس تکنولوژی: استفاده از تکنولوژیهای پیشرفته برای «کنترل» در مقابل واگذاری «خدماترسانی» به زیرساختهای ناپایدار بانکی، تناقضی آشکار در مدیریت رفاهی است.
لاجرم در این کارزار، به جهت محدودیت فضا و زمان، به همین سرفصلهای کلان بسنده میکنیم؛ حال آنکه فهرست چالشهای خرد و کلان این طرح چنان طولانی و بیپایان است که از حوصله یک بیانیه خارج بوده و هر روز اجرای آن، ابعاد جدیدی از ناکارآمدی و بحرانهای پیشبینینشده را عیان خواهد ساخت.
ما خواستار توقف فوری این طرح و ابقای سیستم تأمین مستقیم غذا به شکل سابق در دانشگاهها هستیم. اجازه ندهید دانشگاه از محل تربیت نخبگان به عرصهای برای جدال روزانه برای بقا تبدیل شود.
با احترام؛ جمعی از دانشجویان و دغدغهمندان آموزش عالی
موفق شد
بحث و گفتگو